ربوبيت است ، از مهمّات نزد اهل مراقبه است ؛ كه اهل مناجات و سلوك انتظار آن را مىكشيدند و خود و قلوب خود را مستعدّ براى دخول آن مىكردند ، و با حال طهارت ظاهر و باطن از آن استقبال مىنمودند ، و از اشتغالات ديگر يكسره كناره مىكردند ، و قلب را به كلّى منقطع از غير و متوجّه به ميعادگاه حق مىكردند . و از بعض زوجات رسول اكرم - صلى اللَّه عليه و آله - نقل شده كه « آن بزرگوار با ما مشغول صحبت بود و ما هم با او مكالمه مىكرديم ، همين كه وقت نماز داخل مىشد گويى ما را نمىشناخت و ما او را نمىشناختيم و از هر چيز اشتغال خود را صرف مىكرد و به حق مشغول مىشد » « 1 » . و جناب مولى الموحّدين - عليه الصلاة و السلام - وقتى كه وقت نماز مىشد به خود مىپيچيد و متزلزل مىشد . از آن حضرت سؤال شد : « چه مىشود تو را يا اميرالمؤمنين ؟ » مىفرمود : « آمد وقت امانتى كه حق تعالى عرضه داشت بر آسمان‌ها و زمين و آنها ابا كردند از حمل آن و برحذر شدند از آن » « 2 » . و جناب على بن الحسين - عليهما السلام - وقتى مهيّاى براى وضو مىشد ، رنگ مباركش زرد مىشد . سببْ سؤال شد . فرمود : « آيا نمىدانيد در حضور كى ايستادم ؟ » « 3 » .

--> ( 1 ) - عوالي اللآلي ، ج 1 ، ص 324 ، حديث 61 ؛ المصنّفات الأربعة ، التنبيهات العليّة ، ص 38 . ( 2 ) - عوالي اللآلي ، ج 1 ، ص 324 ، حديث 62 ؛ مستدرك الوسائل ، ج 4 ، ص 99 ، « كتاب الصلاة » ، « أبواب أفعال الصلاة » ، باب 2 ، حديث 14 . ( 3 ) - بحار الأنوار ، ج 46 ، ص 73 ، حديث 61 .